HZ IBRAHIM VE SONRASI
Yaratilis kitabi (Tekvin) bize Ibrahim’in çocugu olmadigini, çocuk sahibi olmaktan ümit kestigini ve Allah’in çadirindaki Ibrahim’e söyle seslendigini söyler: “Simdi göklere bak ve sayabilirsen gökteki yildizlari say.” Ibrahim gözlerini yildizlara çevirdi ve söyle bir ses duydu: “Senin soyun da ayni sekilde çogalacak.”
Hanimi Sare 76, Ibrahim ise 85 yasinda idi; hanimi Ibrahim’e Hacer adinda Misir’li bir cariyeyi ikinci hanim olmak için verdi. Fakat hanimla cariyesi arasinda geçimsizlik ortaya çikti. Hacer, Sare’nin kizginligindan kaçti ve üzüntü içinde Allah’a yalvardi. Allah ona melekle bir mesaj gönderdi: “Senin soyunu o kadar çogaltacagim ki, onu saymak mümkün olamyacak.” Melek ona sunlari söyledi: “Iste, bir çocugun olacak, bir erkek çocugu dünyaya getireceksin ve adini Ismail koyacaksin; çünkü Allah senin kederini isitti.” Sonra Hacer, Ibrahim ve Sare’nin yanina döndü ve onlara melegin söylediklerini haber verdi; çocuk dogdugunda, Ibrahim ona “Tanri isitir” anlamindaki Ismail adini koydu.
Çocuk 13 yasina geldiginde, Ibrahim 100, Sare 90 yasindaydi; Allah tekrar Ibrahim’e seslendi ve Sare’nin bir erkek çocugu dünyaya getirecegini, adini Ishak koymasini söyledi. Büyük oglunun Allah katinda degerinin düseceginden korkan Ibrahim Allah’a yalvardi: “Ismail senin katinda yasamaya devam etsin.” Allah ona söyle cevap verdi: “Ismail’le ilgili söylediklerini duydum? Üzülme, selamim onun üzerine olsun…Ben onu büyük bir millet yapacagim. Fakat benim ahdim (sözüm), Sare’nin gelecek yil bu vakitte dünyaya getirecegi Ishak ile yerine gelecek.”
Sare, Ishak’i dünyaya getirdi ve onu kendisi emzirdi. Ishak sütten kesildiginde, Ibrahim’e artik Hacer ve Ismail’in kendi evlerinde kalmasina gerek kalmadigini söyledi. Ibrahim, Ismail’i çok sevdigi için buna üzüldü. Fakat Allah tekrar Ibrahim’e seslendi ve Sare’nin teklifine uymasini ve üzülmemesini söyledi; ve Ismail’in korunanlardan olacagini tekrarladi.
Ibrahim bir degil iki büyük milletin atasi olacakti -iki büyük millet, yani hidayete erdirilmis iki büyük güç, yeryüzünde Allah’in emirlerini yerine getirecek olan iki büyük araç- çünkü Allah din disi (profan) olan bir seyi rahmet olarak vadetmez ve Allah katinda ruh yüceliginden baska büyüklük yoktur.
Iki manevi irmak, iki din, Allah için iki dünya, iki merkez nokta. Bir yer, asla orasini insanlar seçtigi için degil, fakat göklerde seçildigi için mukaddes olur. Ibrahim’in sahasi dahilinde iki mukaddes merkez vardi; bunlardan biri yaninda, öteki belki de daha henüz bilmedigi bir yerdi: Arabistan’da bir vadi. Hacer ile Ismail vadiye varip da susuzluktan kavrulmaya basladiklarinda, Hacer oglunun ölmesinden korktu. Atalarinin geleneklerine göre, Ismail yattigi yerden Tanri’ya yalvardi ve annesi biraz ötedeki tasin üstüne çikip, yardim gelip gelmedigini arastirdi. Kimseyi göremeyince karsidaki yüksek tepeye kadar kostu, fakat yine kimseyi göremedi. Yari çilgin bir halde iki nokta arasindan yedi kez geçti, yedincisinde dinlenmek için kayanin üstüne oturdugu sirada melek geldi. Allah, Ismail’in topugunun oldugu yerden bir su kaynagi fiskirtti ve bu su daha sonra “zemzem” adini aldi.
Ismail ve Hacer gittikleri yere ulastiklarinda, Ibrahim’in daha yetmisbes yillik ömrü vardi ve oglunu o kutsal yerde ziyaret etti. Hacc Suresi 26. ayette Allah’in Ibrahim’e, Ismail’le birlikte zemzem kuyusunun yanina insa edecekleri mabedin yerini gösterdigini söyler; nasil yapacaklarini da. Bu mabede, sekil olarak “küp”e benzedigi için Kabe adi verilir; dört kösesi, pusulanin dört yönüne göredir. Mabedin yapimi bittiginde Allah tekrar Ibrahim’e seslendi ve ona Bekke’ye, veya daha sonra adlandirildigi gibi Mekke’ye hac gelenegini kurmasini emretti.
Daha sonra Ibrahim söyle dua etti: “Rabbimiz gerçekten ben, çocukalrimdan bir kismini Beyt-i Haram (kutlu ve korunmus ev’in)yaninda ekini olmayan bir vadiye yerlestirdim; Rabbimiz dosdogru namazi kilsinlar diye (öyle yaptim), böylelikle Sen, insanlarin bir kisminin kalblerini onlara ilgi duyar kil ve onlari birtakim ürünlerden riziklandir. Umulur ki sükrederler.” (more…)

Kur’an-i Kerîm’de adi geçen ve Israilogullarina gönderilen peygamberlerden. Hz. isa (a.s) batili tarihçilere göre miladi yildan dört veya bes sene kadar önce dogmustur.
Yine batili tarihçilere göre Hz. isa (a.s) Romalilarin elinde bulunan Yahudiye’de Romalilardan Tiberius iktidari döneminde otuz yaslarina dogru peygamberligini Insanlara bildirdi. Önce Celile’de sonra Kudüs’te Insanlari hak dine davet etti. Yahudilerin dinini ikmal onlarin dine kattiklarini düzeltmek için gönderilen Hz. isa (a.s) kendisine indirilen incil adli kutsal kitapta bunu söyle anlatir: “Ben yok etmege degil, tamamlamaya geldim.” Hz. isa (a.s), yahudilerin tahrif ettigi Eski Ahid’i onlarin anlayisindan kurtarmaya, Hz. Musa (a.s)’in getirdigi akideyi yerlestirmeye ve yahudilere daha önce bildirilen zahmetli bazi ilahi kanunlari hafifletmeye çalisti.
Memleketi Celile’de Genaseret gölü kiyisinda ilk vaaz ve tebliglerini bildiren Hz. isa daha sonra Kudüs’e gitti. Yahudiler Hz. isa’yi, dönemin Romali Kudüs valisi Pontus Pilatus’a sikayet ettiler. Havarilerin içinde Yahuda isimli birisi Hz. isa’ya ihanet etti ve Hristiyanlarin inancina göre Hz. isa çarmiha gerilerek öldürüldü. Kur’an-i Kerîm’de ise hadise söyle anlatilmaktadir: “Halbuki onlar isa’yi öldürmediler ve asmadilar. Fakat kendilerine bir benzetme yapildi” (en-Nisa, 4/156). Rivayete göre Hz. isa’ya ihanet eden Yahuda, Romalilar tarafindan isa (a.s.) zannedilerek asilmistir.
isa (a.s); orta boylu, kirmiziya çalar beyaz benizli, daginik, düz saçli idi. Saçini uzatir, omuzlari arasina salardi. Genis gögüslü, küçük yüzlü çok benli idi: Sirtina yün elbise, ayagina agaç kabugundan yapilmis sandal giyer, çogu zaman da yalinayak yürürdü. (more…)

Kur’an’da adi geçen peygamberlerden biri. Yüce Allah tarafindan, Kur’an’da: “Ey Zekeriyya! Sana Yahya isminde bir oglani müjdeliyoruz. Bu adi daha önce kimseye vermemistik” (Meryem, 19/7) ayeti ile haber verildigine göre; Yahya (a.s.), Zekeriya (a.s)’in oglu idi. Kendisine Yahya adi da, Allah tarafindan verilmisti.
Yahya (a.s)’nin yüzü güzel, kaslari çatik, saçlari seyrek, burnu uzun, sesi ince ve parmaklari kisa idi. O, isâ (a.s)’dan alti ay önce dünyaya gelmisti. Yani Isâ (a.s)’dan alti ay büyüktü. Dolayisiyla, Musa (a.s)’nin seraitiyle amel eden peygamberlerin sonuncusuydu.
Daha küçük yasta iken, kendisine hikmet verilmisti. Yasiti olan çocuklar kendisine: “Ey Yahya! Bizimle gel, oynayalim” dedikleri zaman:
“Ben, oyun için yaratilmadim” derdi (es-Sa’lebî, el-Arais, Misir 1951, 375 vd.).
Onun küçüklügünden itibaren böyle temiz, saygili ve ibâdet ehli oldugu, Kur’an’da söyle haber verilmistir:
“(Ona çocuklugunda): Ey Yahyâ! Kitabi, kuvvetle tut! (dedik). Henüz çocuk iken, ona, hikmet’i verdik (Tevrat’i ögrettik). Tarafimizdan (ona) bir kalb yumusakligi ve (günahlardan) temizlik (verdik). O, çok muttaki idi. Anasina ve babasina itaatli idi, bir serkes ve asi degildi. Dünyaya getirildigi günde, ölecegi gün de, diri olarak (kabrinden) kaldirilacagi gün de, ona, selâm olsun!” (Meryem, 19/12, 13, 14, 15).
Bu ayetlerde görüldügü gibi Yüce Allah, Yahya (a.s)’nin çesitli güzel vasiflarini haber vermis ve onu selamla anmistir. Bu, onun dogdugunda, vefat ettiginde ve ahiret gününde Allah’in himâyesinde bulundugunu ifâde etmektedir. Her Insanin basina gelecegi kesin olan bu üç yalnizlik ve korku günlerinde Allah’in selâm ve esenligi içinde olmak, ne büyük bir bahtiyarliktir. Bu üç durumda Allah’in himayesinde bulunmak, bir nevi devamli bir sekilde Allah’in himayesinde bulunmak demektir (Muhammed Ali es-Sabûnî, Safvetu’t-Tefâsîr, istanbul 1987, II, 213).
Yahya (a.s) Allah’in emrettigi gibi kitabi kuvvetle tuttu. Önce Tevrat’a ve daha sonra incil’e uygun hareket etti. Bu mukaddes kitaplarin hükümlerinin milleti tarafindan yasanmasi için çalisti. Hz. Muhammed (s.a.v) onun bu mücâdelesi hakkinda söyle buyurdu: (more…)

Kur’ân’da adi gelen peygamberlerden biri. Soyu Dâvud (a.s)’a dayanmaktadir. Kur’ân’da anilan duâlarindan (Meryem, 16/6) anlasildigina göre, soyu daha sonra Yâkub (a.s)’a varmaktadir (el-Kurtubî, Ahkâmu’l-Kur’ân, Kahire 1967, XI, 82; er-Razî, Mefâtihu’l-Gayb, Misir 1937, V, 769).
Zekeriyya (a.s) isrâilogullarinin peygamberi oldugu gibi, ayni zamanda onlarin bilgini, reisi ve müsaviri yani danismani idi (es-Sa’l-ebî, el-Arais, 1951, 372).
Onun hakkinda çesitli âyet ve hadisler vardir. Ebû Hureyre’nin naklettigine göre, Hz. Muhammed (s.a.s);” “Zekeriyya (a.s) marangoz idi”(Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, Misir, 1954, II, 405) diyerek O’nun elinin emegi ile geçinen bir sanat ehli oldugunu haber vermistir.
Zekeriyya (a.s)’in hanimi isa (a.s)’in annesi Meryem’in teyzesi isâ idi. Zekeriyya (a.s) da, Meryem’e bakmakla mesgul oluyordu. O’na Beyt-i Makdis’te bir yer yapmisti. O’nun odasina her girdiginde, yaninda kis mevsiminde yaz meyvesini ve yaz mevsiminde de kis meyvesini buluyordu. Zekeriyya (a.s), “Ey Meryem, bu sana nereden geliyor?” diye sorunca, Meryem, “Allah tarafindandir.” diye cevap veriyordu (el-Kurtubî, Ahkâmu’/-Kur’ân, IV, 69 vd).
Zekeriyya (a.s) Hz. Meryem’in yaninda böyle yaz mevsiminde kis meyvesini ve kis mevsiminde de yaz meyvesini görünce, Meryem’e bu nimetleri veren, buna gücü yeten yüce Allah, esimin yasi geldigi halde, bize hayirli bir evlat verebilir seklinde düsündü ve hayirli bir evladin olmasi için Allah’a gizlice söyle dua etti:
“Rabbim! Gerçekten kemiklerim zayifladi, saçlarim agardi, Rabbim!.Sana yalvarmaktan dolayi herhangi bir seyden mahrum kalmadim. Dogrusu, benden sonra yerime geçecek yakinlarimin iyi hareket etmeyeceklerinden korkuyorum. Karim da kisirdir. Katindan bana bir ogul bagisla ki, bana ve Yâkub ogullarina mirasçi olsun! Rabbim! O’nun, senin rizani kazanmasini da sagla!” (Meryem,19/4,5,6) (more…)

israilogullarina (Yahudilere) göre meshur bir peygamber olan Üzeyr (a.s)’in adi Kur’an-i Kerîm’de geçmektedir. Fakat Islâm’a göre onun peygamber olup olmadigi hususunda ihtilaf vardir.
Üzeyr (a.s)’in adi hakkinda da alimlerin farkli yorumlari vardir. Bazi alimlere göre onun adi Arapça bir isimdir. Diger bazi alimlere göre ise, Üzeyr kelimesi Arapça degil, ibranicedir (el-Ukberî, imlau ma menne bihi’r Rahman, Misir, 1961, II, 7).
ibranice’de Üzeyr kelimesinin karsiligi “Azra”dir. Tevrat’in bu dildeki nüshasinda böyle geçmektedir (Biblio Hobraica, nsr. Rud. Kittel, Stuttgart,1952; Esra, VII,1; Nehemio, VIII,13).
Üzeyr (a.s), Harun Peygamber’in neslinden gelmektedir (es-Sa’lebî, el-Arais, Misir, 1951, 344).
Üzeyr (a.s)’in adi, Kur’an-i Kerîm’de bir yerde geçmektedir: “Yahudiler. ‘Üzeyr, Allah’in ogludur; dediler. Hristiyanlar da: Mesih Allah’in ogludur’, dediler. Bu, onlarin agizlariyla geveledikleri sözlerdir. (Sözlerini), önceden inkâr etmis(olan müsrik)lerin sözlerine benzetiyorlar. Allah onlari kahretsin, nasil da (haktan batila) çevriliyorlar!.. Hahamlarini ve rahiplerini Allah’tan ayri rehber edindiler, Meryem oglu Mesîh’i de. Oysa kendilerine yalniz tek Tanri olan Allah’a ibâdet etmeleri emredilmisti. Ondan baska ilâh yoktur. O, onlarin ortak kostuklari seylerden münezzehtir” (et-Tevbe, 9/30, 31). (more…)

Bir nebî veya velî oldugu ihtilâfli; ancak çogunlugun tercihine göre hakim bir sahsiyet.
Kur’ân-i Kerîm’de Lokman adi iki yerde geçer (Lokman, 31/12,13). Kelime, ayni zamanda Mekkî bir surenin adidir. Bu sûrenin nüzul sebebi Kureyslilerin Lokman’i Hz. Peygamber (s.a.s)’e sormalaridir.
Lokman’in adi geçen iki ayetin meâli söyledir: “Andolsun Biz Lokman’a Allah’a sükretmesi için hikmet verdik. sükreden kimse ancak kendisi için sükretmis olur. Nankörlük eden ise, bilsin ki Allah her seyden müstagnîdir, övülmeye lâyik olandir. Lokman, ogluna ögüt vererek. “Yavrum, Allah’a es kosma, dogrusu es kosmak büyük zulümdür” demisti ” (Lokman, 31/12,13). Lokman’in adi içinde geçmese de onun ogluna ögütleri devam etmektedir. Ancak arada iki ayet içinde Yüce Allah, Lokman’in ögüdündeki es kosmayi(sirk) tekit için ana-babaya iyi davranmak; yaradana sükür, ana-babaya tesekkür etmesini bilmekle beraber; eger ana-baba Allah’a es kosmak üzere çocugunu körü körüne zorlarlarsa o çocugun onlara itaat etmemesi, dünya islerinde onlarla güzelce geçinip Allah’a yönelen kimselerin yoluna uymasi gerektigini bildirmektedir (Lokman, 31/14,15). Lokman’in ögütleri söyle devam etmektedir: “Yavrum, isledigin sey bir hardal tanesi agirliginca olsa da, bir kayanin içinde, göklerde veya yerde bulunsa da, Allah onu getirip meydana kor. Dogrusu Allah Lâtif’dir, haberdar’dir. Yavrum, namazi kil, iyiligi emret, kötülükten vazgeçir ve basina gelene sabret; dogrusu bunlar azmedilmeye deger islerdir. Insanlari küçümseyip yüz çevirme, yeryüzünde böbürlenerek yürüme! Allah, kendini begenip böbürlenen kimseyi hiç süphesiz ki sevmez. Yürüyüsünde ölçülü ol, sesini de kis! Seslerin en çirkini süphesiz merkeplerin sesidir” (Lokman, 31/16-19). (more…)

Adi Kur’ân’da geçen peygamberlerden biri.
Soyu, Bünyamin vasitasiyla Ya’kûb (a.s)’a ve onun vasitasiyla de ibrâhim (a.s)’a dayanmaktadir. Bazi alimlerin naklettigine göre, isa (a.s) annesinin adiyla isa b. Meryem diye anildigi gibi, Yûnus (a.s) da annesinin adiyla Yûnus b. Matta diye anilmaktadir. (ibn Sa’d, Tabakatü’l-Kübra, Beyrut 1957, I, 55). Buhârî’nin verdigi bilgiye göre ise, bu görüs yanlistir. Aslinda Matta, Yûnus (a.s)’in annesinin degil, babasinin adidir. Yani Yûnus (a.s), Yûnûs b. Matta diye anilinca, babasinin adiyla anilmis olur (ez-Zebîdî, Sahihi Buhârî Muhtasari Tecridi Sarih Tercemesi ve serhî, trc: Kamil Miras, Ankara, 1971, IX, 152).
Yûnus (a.s)’in Ya’kub (a.s)’in torunlarindan oldugu, Kur’ân’da söyle haber verilistir:
“Nûh’a ve ondan sonra gelen peygamberlere vahyettigimiz gibi, sana da vahyettik. Nitekim ibrâhim’e, ismail’e, ishâk’a, Yakub’a, torunlarina, isa’ya, Eyyûb’a, Yûnus’a, Harûn’a, Süleyman’a da vahyetmis ve Davud’a da Zebûr’u vermistik” (en-Nisâ, 4/163).
Bu âyette ifâde edildigi gibi isâ (a.s), Eyyûb (a.s), Harun (a.s) ve Süleyman (a.s)’da Yunus (a.s) ile ayni soydan, Yakub (a.s)’in torunlarindandirlar.
Yûnus (a.s)’in nüfusu yüz bini askin bir sehrin halkina uyarici ve tevhide çagrici bir peygamber olarak gönderildigi, Kur’ân’da söyle geçmektedir: (more…)

Hz. Süleyman’in sarayi ve Sebe melekesi

Tarih, yaklasik olarak I.Ö. 970-931 yillari arasinda yasadigi düsünülen Hz. Davud’un oglu Hz. Süleyman’in kurdugu muhtesem kralliga sahitlik eder. Öyle ki Hz. Süleyman, babasindan sinirlari Misir’dan Firat’a kadar uzanan bir krallik devralmis ve kisa sürede hakimiyetini güçlendirmisti. Ve kendi yasadigi dönemde öylesine büyük bir hakimiyet kurmustu ki, Allah’a olan imaninin ve üstün aklinin kendisine kazandirdigi bu ihtisam, yüzyillar sonra bile insanlarin hayranligini ve dikkatini üzerine çekmeye devam etmektedir.Hz. Süleyman’in hayati, Allah’a gönülden iman eden bir müslümanin aklinin ne kadar fazla, ufkunun ne kadar genis oldugunu bütün insanliga gösteren çok çarpici bir delildir. Hz. Süleyman (a.s.) cinlerden ve insanlardan olusan ordusu ile kurdugu hakimiyeti, muhtesem bir saraydan yönetiyordu. Ve bu saray döneminin en ileri teknigi kullanilarak üstün bir estetik anlayisi ile insa edilmisti. Sarayinda göz alici sanat eserleri ve görenleri hayran birakip etkileyen degerli esyalar, benzersiz bir estetik anlayisi ile yerlestirilmisti. Elbette Hz. Süleyman’in bu mekâni, görenlerde büyük hayranlik uyandiriyordu.
Insanlarin bu saraydan bu kadar etkilenmelerinin nedeni ise, insan fitratina en uygun olan estetik anlayisini ve ortami birden karsilarinda görmeleri olmustur. Zira Hz. Süleyman, yaptirdigi bu görkemli sarayi, imanin nuru ve onun getirdigi üstün bir akil ile yaptirmisti. Ve bir Müslümanin hangi çagda veya hangi sartlarda yasarsa yasasin Allah’in kendisine verdigi imkânlari en güzel sekilde kullanarak essiz bir mekân olusturabileceginin en güzel örnegini sergilemisti.Nitekim Kur’ân-i Kerim’in Neml Sûresi’nin bir çok ayeti, onunla ayni dönemde asayan bir kavmin yöneticisi olan Sebe Melikesi’nin Hz. Süleyman’in ihtisamli sarayini gördükten sonra ona biat ettiginden bahseder. Hz. Süleyman, Sebe Melikesi Belkis’in varligini kendisine haber getiren Hüdhüd sayesinde ögrenmisti:”Derken uzun zaman geçmeden (Hüdhüd) geldi ve dedi ki: “Senin kusatamadigin (ögrenemedigin) seyi, ben kusattim ve sana Saba’dan kesin bir haber getirdim. Gerçekten ben, onlara hükmetmekte olan bir kadin buldum ki, ona her seyden (bolca) verilmistir ve büyük bir tahti var. Onu ve kavmini, Allah’i birakip da günese secde etmektelerken buldum, seytan onlara yaptiklarini süslemistir, böylece onlari (dogru) yoldan alikoymustur; bundan dolayi onlar hidayet bulmuyorlar.” (Neml Sûresi 22-24) (more…)

Kur’ân-i Kerim’de adi geçen israilogullari peygamberlerinden biri.
Yahuda kabilesinden isa (Yasa)’nin sekizinci ogludur.
insanoglu yoldan çikip da batakliga düstükçe, yüce Allah, onlara peygamberler göndermistir. Onlar bu peygamberler vasitasiyla uyarilmistir. israilogullarina da peygamberler gönderilmistir. Onlar, umumiyetle bu peygamberlere isyan hatta ihanet etmislerdir. (more…)

Kur’ân’da adi geçen peygamberlerden biri.
Kur’ân’da iki yerde kendisinden bahsedilmektedir: “ismâil, idris ve Zülkifl, hepsi sabredenlerdendi. Onlari rahmetimize soktuk. süphesiz onlar salih olanlardandi” (el-Enbiyâ, 21/85, 86).
Âyette geçen “Zülkifl” adi degil lakabidir ve “nasib ve kismet sahibi” anlamina gelir. Fakat burada dünyevî zenginligi degil, onun üstün kisiligini ve âhiretteki derecesini kastetmek için kullanilmistir. Onun gerçek adi hakkinda çok farkli rivayetler vardir. Yahudiler O’nun, israilogullarinin esâreti sirasinda peygamber tayin edilen ve vazifesini Habur irmagi yakinlarinda bir bölgede yapan Hereksel oldugunu iddia etmislerdir. Âlimlerin bir kismi da onun Eyyub (a.s)’in kendisinden sonra peygamber olan Bisr adindaki oglu oldugunu söylemislerdir. Fakat bu görüslerin hiç biri kesinlik derecesine sahip degildir. (more…)